Herfst

Er zitten geen blaadjes meer aan de bomen, het is ‘s nachts ijskoud en Dodo vertikt het door de regen naar buiten te gaan, het is weer lekker ouderwets écht herfst. Niet dat slappe gedoe van nog geen maand geleden waar het ineens 24° in oktober was, nee, dit is het echte werk. En dat kan eigenlijk maar één ding betekenen; het Sinterklaas journaal komt er weer aan!

En met het journaal komen natuurlijk ook de 19 dagelijkse kleurplaten van de nichtjes, de cadeau ideeën van de neefjes en de kilo’s chocolade pepernoten (dat laatste laat onze weegschaal helaas ook weer harder werken). Voorzichtig worden de eerste versieringen uit de kast getrokken en is er bij opa en oma zelfs al een schoentje gezet. Hoewel het weer buiten om te janken is merk je er binnen met alle vreugd vrij weinig van, tenzij je natuurlijk als een echte Nederlandse bikkel op je fiets naar het werk bent gegaan, dan is je broek het eerste uur nog drijfnat.

Nou ben ik wat betreft feestdagen zelf nooit echt een bron van feestvreugde en is Sander dus schor van het smeken om mee te mogen doen aan de versierpret die de rest van Nederland wel heeft. En toch is het mijn lievelings tijd van het jaar. De knusheid die zo’n oude man schijnbaar met zich mee kan nemen, de gulheid die men ineens naar elkaar heeft en niet te vergeten het lekkere eten en snoepgoed die er bij horen.

En het aller aller aller ALLER leukste is denk ik wel het enthousiasme van de neefjes en nichtjes. Hoewel, dat zeg ik nu makkelijk met deze dagen in het verschiet, maar eigenlijk weet ik dat het idee van cadeaus en oneindig veel snoep onze engeltjes in enorme stuiterballen veranderd die door alle suikers en kleurstoffen pas om 4 uur ‘s nachts kunnen slapen. Kijk, dat gaat ons kind later natuurlijk nooooooit doen. Toch?