Afgelopen week hebben we een poppenhuis gekregen van mijn neef een nichtjes, alvast voor ons toekomstig kind. En wat voor een poppenhuis; een door onze bompa (Limburgs voor opa) handgemaakt poppenhuis!
Nou is dat dus niet alleen een super mooi cadeau omdat t een mooi huis is. Ik bedoel, handgemaakt en kundig genoeg in elkaar gezet om meerdere generaties te kunnen overleven, iets wat met het huidige speelgoed ondenkbaar lijkt. Oh en niet alleen het huis is mooi, de inrichting die in de loop der jaren door oma’s en familie is vergaard is waarschijnlijk beter dan de studentenhuizen waarin wij hebben gewoond. Goed, her en der zou een likje verf niet kwaad doen en alles kan wel een wasbeurt gebruiken, maar nogmaals; we hebben zelf erger gewoond dan dat.
Nee, het mooiste aan het huis zijn natuurlijk alle herinneringen die er mee gemaakt zijn! Kijk, die nichtjes en neef waren zoals dat gaat bij familie rond dezelfde leeftijd onze beste vrienden dus samen spelen was altijd een groot feest. Niet alleen met het poppenhuis natuurlijk, dat is gewoon een tastbare herinnering, eigenlijk meer een symbool. Een symbool voor alle plezier die we vroeger hadden, alle theatervoorstellingen die we maakte op verjaardagen, alle logeerpartijtjes en zelfs alle ruzies om niks.
Het poppenhuis staat dus gewoon als symbool voor alles wat we voor ons kind willen. Gelukkig breiden onze families nog steeds uit dus de kans dat ons kind eenzelfde plezier tegemoet gaat is zeker aanwezig, iets waar we allebei al met veel plezier over dagdromen. Nou ja, met plezier en onderhandelingen met de oudste neefjes; die dagdromen alvast over het oppasgeld dat te verdienen gaat worden.
Maar goed, dagdromen is waar het voorlopig bij blijft. Gelukkig wordt het poppenhuis wel al gebruikt; Dodo heeft besloten dat hij op kamers gaat en heeft de middelste verdieping geclaimd als bedje.
De weg naar de wens 