Een slimme meid…

Is altijd voorbereid. En als twee mannen met een kinderwens kan ik je vertellen dat we er al een hele tijd bezig zijn met voorbereiden. Nou is niemand echt voorbereid op het hebben van kinderen, maar een goed begin is er alvast.

Net als elke Iphone gebruiker krijg je om de zo veel tijd de melding dat er een filmpje vol herinneringen in je foto’s staat. Vorige week kreeg ik een melding met foto’s van oktober 2019 en met een breedlachende Chris naast het “Verkocht” bord van ons oude appartement. Een aantal weken er voor had hij meer een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht, omdat ik een zelfs voor mij te impulsieve keuze had gemaakt.

We waren 2,5 jaar samen en waren net serieus begonnen met nadenken over het krijgen van kinderen. Jong en onbezonnen dachten we dat we dat wel binnen een jaartje zouden fixen en dat het dus belangrijk was dat we een goed nest zouden hebben om de kleine in op te voeden. Verhuizen leek prioriteit nummer één op dat moment. En gelukkig voor Chris, is hij getrouwd met iemand die Funda (is het trouwens Foenda of Fùnda?) als tweede naam heeft.

In een korte periode had ik al uitgezocht wat de kindvriendelijkste buurten waren, wat een beetje ons budget was en wat we nodig zouden hebben als we ons gezin zouden willen beginnen. Heel veel meer als we al hadden, hadden we niet als wensen. Een slaapkamer met een deur en een tweede verdieping onder het dak en we waren al gelukkig. En gelukkig voor ons waren er in die tijd nog van dat soort woningen te koop.

Je zou denken, vanwaar dan de schrik op Chris z’n gezicht? Nou toen ons huidige huis op de markt kwam, zou ik alleen even gaan kijken. Dat kijken werd die zelfde dag al een bezichtiging en voor het sluiten van de makelaar werd dat zelfs al een bod. Nou had hij alle recht om te schrikken, maar ik ben dan wel weer getrouwd met de dapperste man die ik ken, want hij had er het volste vertrouwen in dat als ik het goed vond, hij het ook goed zou vinden.

Nu we al weer vier jaar later het verzakte zwart en witte schaakbord met veel hulp en veel verassingen hebben kunnen omtoveren tot ons thuis, kan ook hij gelukkig weer rustig ademen. En vier jaar ouder en wijzer weten we ook dat die kinderwens niet even twee keer met je ogen knipperen en klaar is. En dat verhuizen misschien niet prioriteit één was.

Op elk plekje met pannen er boven kan een kind goed landen, als het maar liefde van z’n ouders ontvangt. Of dat er nou meer zijn, of één is, papa’s of mama’s of misschien allebei. Voor nu blijven we lekker op ons plekje, met onze roodharige, welgedane eerstgeborene die vast ooit wel leert dat ie z’n kamer moet delen met z’n wat kalere kleine broertje of zusje.