Ja hoor lieve mensen, daar zijn we weer! Na twee weken radiostilte pakken we de figuurlijke pen weer op! De laatste keer dat we zo lang stil waren zonder verklaring worstelde we met ons verdriet rondom de miskraam. Maar heb geen zorgen, deze keer is de reden veel minder droevig.
Nou is de reden ook niet perse een hele hoop vrolijker hoor, hoewel we het wel weer ouderwets gezellig met Maartje hebben is er nog geen baby op komst, de felicitaties en cadeautje mogen voorlopig nog in de kast blijven.
Nee, de reden voor onze stilte was deze keer gewoon dat het leven even de pen tegenhield. Sander heeft een rits nachtdiensten achter de rug en iedereen die daar ervaring mee heeft weet dat je daar misschien toch echt net iets labiel van wordt. En als je jouw eigen emoties niet helemaal begrijpt is het toch niet perse handig daar dan ook nog een blog over te schrijven, al is het maar omdat je in plaats van schrijven wilt slapen.
En ikzelf mag niet claimen m’n gevoelens wel op de rails te hebben hoor, zeker niet! Ik was de afgelopen weken bezig met afscheid nemen van mijn collega’s die ik tien jaar mijn Praxis familie heb mogen noemen. Voor iemand wiens emoties vaak genoeg alleen te beschrijven zijn als “hangry” of “heeft koffie nodig” moest ik nu dingen voelen die buiten die range liggen. En om het nog erger te maken moest ik daarna dus vrijwel meteen beginnen bij mijn nieuwe werk, iets wat honderd keer leuker is dan afscheid nemen, maar wel vermoeiend met alle nieuwe dingen die je je hoofd in probeert te stampen. Ook ik was met mijn gedachten dus niet bij de blog.
En dat zijn de zogenaamde afleidingen vanuit ons twee zelf, onze naasten brachten soms ook leuke afleiding. Van feestjes, nogmaals gefeliciteerd Kaatje, Bommie en Engelien, tot het blijde nieuws dat we wéér ooms worden. Deze keer is het niet de familie van Sander die een stoel extra aan de tafel mag gaan zetten. Eindelijk mogen mijn ouders de eettafel uitgeklapt gaan houden zodat hun eerste kleinkind over een aantal maanden de vloer mag versieren met babyhapjes. Nogmaals, Anne en Alex, bedankt voor het plezier dat jullie ons gaan geven!
Zoals jullie kunnen lezen waren we stil, maar hebben we zeker niet stilgestaan! We gaan de blogs gewoon weer oppakken, er staan minder nachtdiensten op het rooster en er komen geen nieuwe banen meer aan voorlopig. Hoewel, Sander is wel jaloers op het feit dat ik met de fiets naar werk kan…
De weg naar de wens 