Hoe staat iedereen er bij? Als het goed is was het deze week in de rest van het land net zo heet als bij ons in het zuiden. Alleen vandaag al was het overal met een straaltje zon al snel zweten geblazen. Stiekem hoopte ik dat de weegschaal al dat weggestroomde vocht zou oppikken…..Helaas niet dus.
Dit weekend waren Chris en ik één jaar getrouwd. 365 dagen van gelukkig veel gelach, soms gekibbel en vaak genoeg gevloek om de vroege wekkers van één van ons twee. Net als vorig jaar was het vandaag ook weer heerlijk weer. Toen hadden we wel een buitje hier en daar, maar enkel op de momenten dat het niet erg was. Zoals onze fotografe zei “Dat staat qua licht beter dan strak blauwe lucht”. En daar hielden we dan ook maar aan vast toen we van gebouw naar gebouw rende voor de foto’s. Het idee van open lucht foto’s midden op de hei hadden we gelukkig al een week daarvoor losgelaten.
Voor iedereen die het nog niet is, ga vooral trouwen. Een prachtig excuus voor een feestje en een extra vakantie. Of het nou echt iets heeft veranderd tussen ons? Eigenlijk helemaal niets. Tegenover iedereen heb ik het nog steeds over mijn vriend en we zijn ook niet toegelaten tot een geheime club van pasgetrouwde. Nee de dag zelf was prachtig, maar voor de rest van het jaar bleven we precies dezelfde twee gekken uit het zuiden. Never change a winning team zullen we maar zeggen.
In het jaar is er natuurlijk wel van alles veranderd. Vooral op het gebied van onze kinderwens. Want waar Maartje destijds nog een bos bloemen met uitleg voor de familie was (bij lange na niet iedereen wist toen al wie ze was), is ze nu de hot topic bij elke bij elke familie bijeenkomst. En zoals de meeste wel weten zijn die er in onze familie nogal veel. Als ze een woord was in plaats van een persoon, was ze sowieso aangedragen als nieuwe toevoeging voor de dikke van Dale zullen we maar zeggen.
In het jaar zijn we met z’n drietjes meer naar elkaar toegegroeid, maar ook met z’n tweetjes. Na alles wat er met onze kinderwens voorbij is gekomen in de afgelopen maanden, hebben we elkaar nog beter leren kennen. Maar na alle leuke dingen die we mochten delen en pittigere momenten waar we elkaar in wisten op te vangen en ondersteunen weet ik nog meer dat ik een jaar terug met trillende handjes de ring om de juiste persoons vinger heb geschoven.
En om dat te vieren zometeen maar eens uit eten met z’n tweetjes. Wel lopend naar het restaurant, misschien zweten we er met deze hitte dan nog net het toetje vanaf.
P.s.: Ook een jaar later was de taart voor het eerst als nog heerlijk!
De weg naar de wens 