Taalnazi’s

Al tachtig blogs op ons conto. Tachtig verhalen waarin we ons best doen om duidelijk te maken hoezeer wij naar ons eigen kind verlangen. 

Dat daarbij hier en daar een tik- of taalfoutje zo’n verhaal binnensluipt mag geen verbazing wekken. Onze lezers weten toch wel wat we bedoelen wanneer we ‘dat betekend’ zonder de taalkundig verplichte ‘t’ schrijven; ‘sapienti sat’ zullen we maar zeggen. Of in goed Nederlands: ‘Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig.’

Alleen bevindt zich in onze familiaire kring helaas zo’n onverbeterlijke taalpurist die ons keer op keer op taalfoutjes wijst: mijn vader dus. Niet dat hijzelf onfeilbaar is (sla zijn bijdrage over Bompa er maar eens op na; minimaal 3 taalfoutjes en 1 spelfout), maar hij heeft nu eenmaal wel de (on)hebbelijkheid om alle teksten te controleren op taal- en spelfouten.

Tijdens onze schooljaren was dit soms wel lastig, maar ook profijtelijk. Want onze opstellen, scripties en verslagen kwamen, qua taal, zonder veel commentaar door de (strenge) keuring van onze leraren. Maar inmiddels is alleen nog het lastige aspect overgebleven. Want om nu iedere blog eerst aan hem voor te leggen, daar voelen wij ons toch een beetje te volwassen voor. En het is natuurlijk ook niet eerlijk naar jullie, onze lezers; jullie hebben recht op de primeur😉.

Voor het nageslacht van Sander en mij zal er in ieder geval niet zo’n bemoeizuchtig figuur zijn die zich met de vruchten van hun pen bemoeit; opa’s mogen alleen maar verwennen en niet onnodig corrigeren. Dus toekomstige Bompa, je bent gewaarschuwd; geen gezeur over “dan” of “als”, geen correcties met betrekking tot ‘d’, ‘t’ of ‘dt’, niet jengelen als het verhaal overgaat van verleden tijd naar tegenwoordige tijd. Alleen nog maar verwennen.