Langs de zijlijn

De zomervakanties beginnen weer voor iedereen ten einde te komen. De kinderen van Maartje gaan vanaf vandaag voor het eerst samen officieel naar huis, dus voor haar betekend het huis voor zichzelf (en Rico natuurlijk). Lekker op tv kijken wat je wil, geen kinderen die tijdens het thuis werken op schoot willen en even naar de wc gaan zonder de angst dat de deur open gaat. Heerlijk!

Voor ons betekend het dat de meeste van onze vrienden ook weer terug komen van vakantie. Sommige met kinderen, waardoor we gisteren mochten oppassen op een klein mannetje van zes weken en z’n grote broer. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen, dus vandaar een blog die net wat later online komt dan gedacht.

Al die vrienden en familie die terug komen zijn allemaal erg benieuwd hoe het met ons en Maartje gaat. Sommige lezen trouw de blog, maar veel willen van ons horen hoe het met ons drieën gaat na de afgelopen maanden. Het is lief om te horen hoe betrokken iedereen is en op het beste hoopt. Stiekem hebben we al best een grote persoonlijke fanclub vergaart door de jaren heen. We zijn nog geen Beyonce met haar Beyhive of de Swifties van Taylor Swift, maar zeker veel meer dan dat we een aantal jaren hadden verwacht.

Toen we met onze reis begonnen hielden we het juist meer voor ons zelf. Het is en blijft namelijk nogal iets persoonlijks en er zijn ook mensen in onze omgeving die het na al die jaren nog niet helemaal willen snappen of vanwege hun eigen redenen niet helemaal mee eens zijn. Maar het overgrote gedeelte van iedereen is vaak blij voor ons als het goed gaat en leven met ons en Maartje mee als het weer even tegen zit.

Terug van vakantie hebben we zelfs van meerdere mensen gehoord dat er een kaarsje was aangestoken in het kleine kerkje op de berg en één vriend had zelfs bij een vallende ster meteen een wens gedaan dat hij hoopte dat het bij ons allemaal goed mag verlopen (Eén van ons moest daar natuurlijk weer bijna om huilen… ik noem geen namen). We hebben echt een top clubje bij elkaar dat ons allemaal vanaf de zijlijn aanmoedigt om er toch steeds voor te gaan en door te gaan en daar zijn we heel erg dankbaar voor.

En daarom voor iedereen tegen wie we het nog niet (genoeg) in het echt hebben kunnen zeggen: “Dank je wel dat jullie er allemaal zijn voor ons. De lange tocht is net wat makkelijker te bewandelen met jullie naast de kant”. O en welkom terug van vakantie! Nog maar een paar weken slapen en dan is het al weer herfstvakantie!!