Jarig

Zoals sommigen van jullie op onze insta-story misschien al hebben gezien was ik afgelopen dinsdag jarig. Nou maakt het mij persoonlijk echt helemaal niks uit dat ze bij de slijterij niet meer om mijn ID vragen of als ze deze zien zeggen ‘oh ja, voor 2000, geniet er van meneer’, maar een reden voor een feestje slaan we nooit over.

De voorbereidingen voor het feest waren al minstens drie maanden druk in de maak. Niet van mijn hand, nee, mijn lieflijke man maakt er altijd een ding van mij te verrassen. ‘Super lief!’ zou je zeggen, maar niks is minder waar; het kreng weet dat ik niks van verrassingen moet hebben, dus juist daar steekt hij elk jaar zijn energie in. De sadist. Een kleine troost voor mij is dat hij door al dat kwaadaardig gegniffel last van z’n keel heeft gekregen en nu al een week klinkt alsof Pieter Buren hem binnenkort komt ophalen.

Toch moet ik hem toegeven; hij heeft het dit jaar bijzonder goed gedaan. Hij probeert altijd echt persoonlijke cadeaus te geven en dit jaar sloeg hij de nagel op z’n kop. Niet met de sokken waar spermacellen op staan (hoewel ik deze hilarisch vind) maar met een persoonlijke slinger. Alle neefjes en nichtjes hadden in zijn opdracht vlaggetjes voor me gemaakt en ik kreeg dus een grote zelfgemaakte slinger. Sowieso, al een fantastisch cadeau, maar toen met de post ook nog eens vlaggetjes van de dochters van Maartje werden bezorgd werd ik er nog blijer van; echt de hele familie had er met deze aan mee gewerkt!

Nadat de cadeaus van m’n kwaadaardig genie waren uitgepakt kon ik me de hele ochtend uitsloven in de keuken en kon Sander dutjes doen en onder dwang opruimen. In de middag druppelde het bezoek binnen en kon voor mij het echte feest beginnen; iedereen vet mesten met m’n zelfgebakken wafels! Er is weinig waar ik zo blij van word als zien dat mensen genieten van m’n kookkunsten en lekker met elkaar bakkelijen over wie het laatste stuk stokbrood mag.

Terwijl de volwassenen zich volpropte konden ook de koters zich vermaken. We hebben hier immers een PlayStation 5 dus de oudere kinderen waren binnen twee minuten vastgeplakt aan een scherm en gaven alleen een kik als de schaal met snacks leeg was. De jongere kinderen vermaakte zich ook, de zoektocht naar Dodo hield ze het eerste uur zoet en hem proberen te aaien de overige 4 uur. Leuk feitje over Dodo; het is een bange poeperd die alles wat geen snoepje is beschouwd als het engste ding dat er bestaat.

Na een lange, gezellige dag konden we dus terug kijken op een uiterst geslaagde verjaardag. Tevreden doken we in bed, ik hopend dat Sander z’n gehoest me niet wakker zou houden en Sander hopend dat hoesten zou tellen als een workout en hij met een sixpack wakker zou worden. Nou lieve lezers, ik kan jullie helaas mededelen dat geen van ons kreeg waar we op hoopte.