Vaderdag

Vorige week zondag was het weer zo ver; het was Vaderdag. Een dag met dit jaar een iets rauwer randje dan voorheen. Hoewel ik normaliter totaal geen waarde hecht aan dit soort dagen, onze ouders zijn elke dag van het jaar geweldig en het vieren waard dus waarom dat alleen op die dag doen is mij een raadsel, werden we deze keer even met de neus op de feiten gedrukt.

Een maand lang waren we voor ons gevoel vader. Van een ongeboren kind natuurlijk, maar we waren er zo klaar voor dat het gewoon een kwestie van wachten was tot we onze baby vast konden houden. Helaas mocht het niet zo zijn, een verdriet wat we al hadden moeten accepteren en enigszins verwerkt hadden. Dachten we tenminste.Want op zo’n dag dat je wordt gebombardeerd met het woord ‘vader’ op elk scherm en tekst vlak dat je ziet kruipt het verdriet toch weer naar boven.

Zoals ik al zei, we dachten dat we het verwerkt hadden en geven niks om het concept Vaderdag dus dat we de hele ochtend in elkaars armen op de bank lagen te snikken bij zielige reclames kwam als een verrassing. Goed, ik hou het sowieso niet makkelijk droog, zo hebben we sinds afgelopen kerst bijvoorbeeld een enorme Takkie-knuffel omdat ik luid brullend de kamer ben uitgelopen omdat de Hema reclame te zielig voor me was, maar dat Sander nu ook mee deed was nieuw.

Het rare is dat hoewel we dus echt verdrietig waren het toch ook even een fijn moment was. Even samen denken en praten over wat we wilden, wat we al hadden bereikt en waar we nog van dromen. Blij zijn dat we het samen doen (met Maartje natuurlijk, maar die lag niet bij ons op de bank), dat we überhaupt elkaar hebben en dat we nog door willen gaan ondanks de moeilijke momenten. Het was een verdrietige ochtend maar wel een goeie ochtend om te hebben gehad.

Gelukkig was het verdriet beperkt tot de ochtend, in de middag moesten we aan de bak om het feest van die avond voor te bereiden. Mijn moeder had voor haar verjaardag een all inclusive filmavond bij ons thuis gekregen (niet doorhebbende dat dit op Vaderdag zou zijn) en er moest dus een tapas tafel komen waar het gemiddelde restaurant jaloers op zou zijn. We moesten dus aan de bak. De enige tranen die in de middag nog vielen waren van het uien-snijden en het verdriet maakte plaats voor gezelligheid en lekker eten.

Na een late, leuke avond en relatief vroege ochtend kunnen we dan ook terugkijken op een verrassend goeie Vaderdag. Ondanks de tranen hebben we genoten van elkaar en onze familie, en laten we eerlijk zijn; daar draait zo’n dag toch eigenlijk echt om. Dat, en een goeie tapas plank dus.