Zon, zee, zoppassen

Het was weer die heerlijke tijd van het jaar om op zoek te gaan naar die heerlijke combinatie van zon, zee en (zuipen) strand. Dit keer niet voor ons maar voor mijn zus en haar man. Voor ons is dat weer het moment in het jaar dat wij een aantal dagen intrekken om op te passen op de kids. Van de zee en het strand hebben zij lekker in Spanje mogen genieten en wij kregen hier de zon (sorry zus) en het zoppassen.

Het leuke aan deze dagen is dat we niet alles in één nachtje hoeven te proppen, maar dat we alles rustig konden verspreiden. Nou zeg ik wel leuk “rustig”, maar iedereen met kinderen weet dat er weinig rustig aan is. Zelfs de orde en planning van een commandant der strijdkrachten zou niet kunnen opboksen tegen de heerlijke chaos van onze bende van ellende.

Nu ze allemaal weer een jaartje ouder zijn, maken ze er wel soms nog wel een bende van, maar is er steeds minder en minder ellende. De heerlijk zonnige dagen waren vooral gevuld met spelletjes zoals uno, schaken (waar ik meerdere keren ben ingemaakt door een elf en acht jarige), verstoppertje en “De verjaardag van Sebas”.

Voor de huishoudens waar dit nog geen ingeburgerd spel is, zal ik het kort samenvatten. Eén iemand speelt de Sebas en mag met een muts op blijven zitten. Een ander is de mama van en de laatste is iemand die op de verjaardag probeert te komen. Met de nadruk op proberen, want in de 30 minuten dat we het speelde was Sebas volgens z’n mama ziek, op bed, werken en mijn favoriet, helemaal niet jarig. Maar misschien komen andere spelers heel makkelijk op de verjaardag en werd ik dus ook nog ingemaakt door een vijfjarige.

Omdat het zo’n lekker weer was, wilde we zo veel mogelijk buiten leuke dingen doen. Omdat we nog geen volleerd papa-planners zijn, bedachten we dit natuurlijk pas bij het ontbijt op zondag. Dit leidde er toe dat ik langs vooral heel veel dichte winkels reed op zoek naar waterballonnen, terwijl Chris drie stuiterende kids probeerde te kalmeren. Een tip aan onszelf voor de volgende keer, zeg niet dat je een verrassing gaat halen totdat je ook echt een verrassing fysiek in je handen hebt. Met lood in m’n schoenen en niks in mijn handen kwam ik na een uur speuren de drempel overgestapt.

Uiteindelijk nergens voor nodig, want toen we als verrassing in de achtertuin met z’n allen gingen zwemmen, was het net zo’n groot feest als alles wat we hadden kunnen bedenken.

Omdat ze doordeweeks gewoon naar school moeten, moesten er in de avond ook weer lunches gemaakt worden. Misschien doen andere niet oppas-papa’s dat ook, maar wij vonden het een heerlijk moment om even bij te kletsen over de dag. Iets wat een paar keer even werd onderbroken door een kleine man die eeeeeeecht niet kon slapen en het maar wat belangrijk vond om nog even zonder z’n broer en zus bij ons te komen kletsen en te laten weten dat z’n toastjes bij z’n boterhammen in de trommel moesten. Je kan er gewoon niet boos op worden.

Stiekem miste ik ze al weer na het afzetten bij opa en oma. Gelukkig mocht er gebeld en geappt worden over hoe het was, of de boekpresentatie goed ging en of ie geslaagd was voor z’n fiets examen. En na 3 dagen zonder elkaar, nog meer geluk en een hele lieve collega lukte het zelfs om Sebas met de hele familie te onthalen bij de 4-daagse.

Bekaf en voldaan mogen we nu weer even een weekendje met z’n tweeën op de bank uitrusten en van Chris mag ik morgen weer een vakje van m’n kalender afkruisen. Nog maar vijf nachtjes slapen tot ik ze weer zie bij het zaterdagontbijt.