Baby on the brain

Zoals sommige in eerdere blogs al hebben gelezen, kan hier thuis de een soms anders met een mogelijke zwangerschap omgaan dan de ander. Sinds we Maartje hebben leren kennen zitten gedachtes rondom ouderschap nog meer in mijn hoofd dan voorheen. Een beetje hetzelfde als zwangere vrouwen die ook overal enkel zwangere vrouwen zien.

Iemand noemde het pas “baby on the brain”, niet te verwarren met baby-brain wat ik zelf nog niet kende voor ik deze blog begon te schrijven. Voor de baby-leken onder ons, baby-brain is het fenomeen waar zwangere en recent bevallen vrouwen niet alles meer goed kunnen herinneren of even helder kunnen nadenken. Nee hoewel ik soms genoeg schijnzwangerschap symptomen heb zoals aankomen in gewicht en gekke cravings, is mijn soms vergiet van een brein niet te wijden aan een baby in mn buik. Die andere twee ook niet, die hebben meer met elkaar te maken.

Sinds een mogelijkheid tot het starten van een gezin steeds meer een realiteit aan het worden is, is mijn hoofd soms op een hop-on-hop-off tour bus door de wereld van ochtend misselijkheid en pret-echoes. Als u naar links kijkt ziet u trip-trap-stoelen en als u naar rechts kijkt naaipatronen voor omslagdoeken. Volgende stop de lokale feestwinkel voor al uw gender reveal benodigdheden.

Het instagram algoritme weet mij ook steeds meer te vinden, waardoor reclames steeds meer gaan over uitverkoop acties van de BIBS spenen en het vinden van een oppas voor je kind op korte termijn. Nee er is nog geen kleine, maar Sophie 23 jaar uit Kerkdriel kijkt er nu al naar uit om ons te helpen als we een keertje met z’n tweetjes uit eten willen.

Aan de ene kant is het een zegen, want zo weet ik nu al hoe ik ons kind ooit aan alle smaken kan leren wennen, maar aan de andere kant soms ook een vloek als ik weer met een licht gevalletje van baarmoedernijd naast Chris op de bank plof.

Gelukkig ben ik getrouwd met een ras-realist die mij met beide benen weer op de grond weet te zetten dat ik echt enkel in verwachting ben van een vier-kazen-pizza, maar die ook lief genoeg is dat ik dan ook voor deze ene keer even schijn-ongesteld mag zijn en een extra chocolaatje verdien (Zou iemand al enig idee hebben waar de toename in gewicht vandaan komt).

Samen groeien we elke dag weer een beetje in de rol van rustige realistische wachters. En hoewel ik die hop-on-hop-off bus nog niet altijd aan mij voorbij kan laten gaan, sta ik tegenwoordig toch wel weer met blijdschap op voor de zwangere vrouwen in onze omgeving die wel een zitplekje kunnen gebruiken.