Als goedgelovige katholieke zuiderling ben ik onder meer door mijn oma opgevoed met allerlei kleine (bij)gelovige versjes en tierelantijntjes. Zo betrap ik mij er zeker een paar keer keer per jaar op dat ik begin met “Heilige Anthonius mijn vrind….” als ik weer eens mijn bril of sleutels kwijt ben en rijd ik al jaren met de heilige Christoffel als hanger aan mijn bos. De heilige voor een veilige reis voor degene die hem niet kennen en volgens Chris met mijn rijgedrag zeker nodig.
Heel kerkelijk waren en zijn we nog steeds niet. Het meest katholieke wat we jaarlijks doen is het vieren van carnaval. Aan de periode van vasten daarna wordt vaak wat minder enthousiast aan meegedaan. Maar nu we steeds concreter bezig zijn met dingen rondom onze kinderwens, merk ik dat ik toch wat vaker richting de Sint-Jan hier in Den Bosch trek om een kaarsje aan te steken. Gewoon omdat het kan en stiekem in de hoop dat het iets doet. De wens is nou eenmaal de vader van de gedachte.
Rationeel gezien weet je eigenlijk wel beter dan er in te geloven. Als bijvoorbeeld een kaarsje in de kerk voor een geslaagde zwangerschap zou zorgen, zou het Vaticaan verplicht brandveiligheidscursussen moeten geven. En ik denk dat ik voor iedereen spreek dat we blij mogen zijn dat gelukssokken en onderbroeken niet echt werken, maar gewoon na elk geluksmomentje weer in de was kunnen.
Gelukkig heb ik het getroffen dat ik maar één (bij)gelovige punt van een verder hele nuchtere driehoek ben. Die maken het loslaten van het idee van invloed hebben voor deze geboren control freak toch steeds weer een beetje makkelijker. En voor nu gaat deze driehoek vooral proberen drie keer te niezen. Want wat je ook gelooft, regen met carnaval wil natuurlijk niemand.
De weg naar de wens 