De meest knusse, romantische tijd van het jaar is weer begonnen. De kaarsjes gaan aan, de kerstboom komt om de hoek kijken met alle kleine lampjes en ornamenten en dankzij Putin kruipen we allemaal nog extra dicht tegen elkaar aan de komende periode.
Voor ons en Maartje begint ook het romantische gedeelte van onze reis samen. Nou zeggen we Maartje, maar stiekem heet ze natuurlijk anders. Laten we zeggen Maartje voor intimi en haar echte naam voor intimi-mi-mi. We vonden het alle drie beter klinken dan “de draagmoeder” en al helemaal beter dan “M”. Dat laatste klonk voor iedereen te veel alsof ze achter tralies zwanger zou zijn, dus Maartje was de beste keuze. Een koosnaam laten we maar zeggen. Vet romantisch.
Maar terug naar die romantiek waar we het over hadden. We zijn nu in het juridische gedeelte van onze reis gekomen. Elk hetero stel zal dit ook vast herkennen. Meisje ontmoet jongens, leren elkaar kennen en samen nemen ze advocaten in handen om een overeenkomst op te zetten. Al een paar avonden praten we over die dingen die elke casanova wel kent. Notarrrrrris, verrrrrzekering en het meest zwoele “afstandsprrrrrocedurrrrre”. Nee heel romantisch is het allemaal niet, maar in onze situatie wel nodig, om er voor te zorgen dat alle neuzen de zelfde kant op staan en dat iedereen zich daar ook goed bij voelt.
Hoe gek het ook klinkt, al het gepraat over de zwaardere dingen die er bij komen kijken hebben ons oprecht dichter naar elkaar gebracht. Hoewel er pittige onderwerpen moesten worden aangesneden, voelde het alsof we er met enig gemak door heen vlogen. Al vanaf het begin is het makkelijk praten geweest over alles en ook nu weer voelde het niet alsof we bepaalde dingen niet konden zeggen of vragen. En als je dan aan het einde van alles merkt dat je over bijna alles al het zelfde na dacht, voelt het stiekem toch net nog wat beter dan goed.
De komende weken zijn we druk bezig met het opstellen van contracten en bezoeken van counselors. Niet super romantisch, maar gelukkig blijft het tussen al het zakelijke door dikke mik. We raken niet uitgepraat of elkaar zat. Zo wordt er soms twee keer op een avond gebeld, of kan ik na mijn werk mijn telefoon openen en 76 gemiste berichten zien.
Ook nu hoor ik weer gepling en getik een stukje verderop op de bank. Het bekende deuntje van een berichtje van Maartje herken ik tegenwoordig door alles heen. Tijd om weer eens een eind te breien aan dit verhaal en samen op de bank tegen elkaar aan te kruipen. Kerstboom opgetuigd, kaarsjes aan en allebei met onze neus richting de telefoon. Vet romantisch.
De weg naar de wens 