Afgelopen week markeerde de dag dat we drie jaar bezig zijn met onze kinderwens na te jagen. In die drie jaar zijn we van naïeve flierefluiters naar doorgewinterde oude rotten die niet meer hoeven te giechelen om het idee dat plastic potjes en pipetten een groot deel in de conceptie van ons kind gaan spelen. Gelukkig blozen we beiden wel nog om het idee van “de vagina” dus we zijn niet al onze onschuld kwijt.
Eerlijk, toen we drie jaar geleden begonnen met deze weg waren we compleet bleu, hadden geen idee wat ons te wachten stond. We dachten heel optimistisch misschien een half jaartje, 8 maanden als we echt pech hadden, zoude zoeken naar een draagmoeder en rond deze tijd al een eerste of misschien zelfs tweede verjaardag van onze kleine aan het vieren zouden zijn. Ik denk dat dergelijk optimisme wel bij elke kinderwens hoort.
We hadden nooit gedacht dat we na twee jaar teleurstelling en toch ook wel stil verdriet een blog te beginnen om de wereld buiten onze eigen cirkel te bereiken. Nou klinkt het heel dramatisch, twee jaar lang verdriet en blablabla, het is niet dat we de zeespiegel hebben doen stijgen met ons gejammer. We zijn gewoon tegen zoveel dingen opgelopen, hebben zoveel dingen moeten leren die in eerste instantie niet voor de hand liggen als je denkt aan kinderen. En Corona maakte het natuurlijk niet makkelijker.
En toen we begonnen aan de blog bevloog hetzelfde optimisme als we in het begin hadden ons toch weer. We probeerde iets nieuws, we gingen online, nu moest het wel snel gaan! Tijd om luiers in te slaan en ons huis babyproof te maken! Maar dat bleek toch niet helemaal nodig te zijn. Zeker na de eerste maand(en) van de blog kregen we het idee dat de blog niet werkte, dat we het verkeerd deden, dat elke keer dat de blog gelezen werd het onze ouders waren en we niks opschoten behalve dat we onszelf extra werk hadden bezorgd.
Extra werk waar Sander zijn tanden voor de volle 100% in zette. Terwijl ik ons gewoon zielig vond pakte hij elke kans aan die op ons pad kwam om in ieder geval meer te leren omtrent het hele gegeven. Hij schreef ons in voor informatie dagen, picnics en zelfs interviews om die informatie aan anderen te kunnen doorspelen. Doordat hij dat deed hebben we in die drie jaar zoveel leuke en geweldige nieuwe mensen leren kennen. En hoewel ze niet de baby zijn waar we op zaten te wachten zijn het wel mensen die ons leven op een leuke manier hebben verreikt. Van andere wensouders tot potentiële draagmoeders, en ook “gewone” mensen die ons op het juiste moment een hart onder de riem konden steken. Elke ontmoeting was toch weer een dankbaar moment welke we niet hadden verwacht. Door Sander dus.
Natuurlijk was het jaar niet gevuld met alleen maar leuke momenten, we hebben draagmoeders leren kennen waar de klik toch niet genoeg draagvlakken had om de volgende stap te zetten. We hebben test uitslagen gekregen waar we zo van schrokken dat we een weekend op wijn en pizza hebben geleefd in een sauna (wat heerlijk klinkt maar zeg maar niet het beste is voor het maken van goede zwemmers). En dan hadden we natuurlijk ook nog de gewone sleur van het dagelijks leven, ook niet altijd rozengeur en maneschijn.
Gelukkig is het allemaal niet voor niets geweest. Sinds onze date twee weken geleden zijn we eigenlijk alleen maar verliefder geworden op onze draagmoeder. We dagen via Skype, maken vraaglijsten, sturen veel te veel memes en Instagram-filmpjes naar elkaar. We zijn de eerste en de laatste personen die we appen op een dag, we maken plannen voor de toekomst, eigenlijk zijn we gewoon zo verliefd dat het irritant voor onze directe omgeving is. Lekker hè?
De weg naar de wens 