Afgelopen weekend was het zo ver. Na maanden lang digitaal daten was het eindelijk zo ver dat we onze “penvriendin” mochten ontmoeten. Ik heb nog nooit zo’n stille autorit meegemaakt als die naar haar toe. Waar we de vrijdag dus begonnen met ons goede gedrag, nieuwe kleren, nieuwe coupe, hadden we zaterdag nog een iets te gezellig nachtje weg met de hele familie. De een brak en de ander schor van het meezingen hielp niet mee met de stilte, maar vooral de gezonde spanning zat er goed in.
Eenmaal aangekomen verdween dat na een dikke knuffel gelukkig allemaal als sneeuw voor de zon. Op een (voor ons dan) mini paniek momentje na, omdat de twee kleine dames in kwestie plots spoorloos waren. Die vonden het net als ons toch een beetje spannend en hadden daarom besloten zich achter de tafel te verstoppen. Maar ook daar was het ijs redelijk snel gebroken nadat ze toch met ons aan de knutseltafel waren aangeschoven en we gezellig konden bijkletsen met chips en drinken.
Na een klein uurtje werd er in moeders oor gefluisterd of wij misschien mochten blijven eten, want dat leek ze wel erg gezellig. Gelukkig leek dat mama ook gezellig en hoewel we alleen koffie hadden verwacht, vonden wij het ook maar wat leuk om nog lekker langer te blijven hangen. Want ook tussen mama en ons voelde het (ja ik mag het zeggen, want we hebben het nagevraagd) alsof we elkaar al jaren kenden. Het was voorheen al dik aan, maar nu is het toch echt randje morbide-obse-aan.
Terwijl de kids druk aan de slag gingen met allerlei kleuren glitter verf om tekeningen en kaarten voor ons te maken om mee naar huis te nemen (we hebben zelfs een beglitterde steen in de kast liggen voortaan) konden wij papa en mama weer even beter leren kennen. Vooral voor papa waren we nog redelijk nieuw, hoewel hij al menig verhaal over ons te horen had gekregen. En met moeder was het als van ouds bijkletsen over alles. Met het fijne gevoel dat alles besproken kon worden en dat hebben we (ondanks kleine potjes, grote oren) gelukkig ook zeker kunnen doen.
Toen we tijdens het eten met de één op schoot en de ander tegen mij aan het Sinterklaasjournaal keken, werd er nog net niet met volle mond gevraagd of we ze dan ook wel op bed gingen leggen. En zo lagen we weer een uur later op de vloer van de slaapkamers. De een met zoekplaten en de ander met boeken en met volle trots alles op de kamer nog een keer laten zien. Niet wetende dat wij ook met volle trots op die kamers zaten dat wij die allemaal samen mochten doen.
Helaas werd het wel steeds later en later en moesten we toch ook een keer terug naar onze eerstgeborene rossige zoon terug. Hoe normaal het voelde om aan te sluiten, zo gek voelde het toch om weer afscheid te moeten nemen. Maar toch zijn we met een tas vol glitter tekeningen en knutselwerken na een nog dikkere knuffel de donkere nacht weer in getrokken. En in tegenstelling tot de stilte van die middag heen, konden we niet stil blijven tot onze eigen voordeur weer achter ons dicht ging.
Die tekeningen met glitters hangen met trots op de koelkast bij alle andere tekeningen die voor ons gemaakt zijn. En met een heerlijke bubs kriebels in m’n buik heb ik deze week daardoor elke ochtend mogen ontbijten met een boterham met een volle hand glitters.
De weg naar de wens 