Roze wolkje?

Onderweg naar huis van Pasen bij de familie van Chris in Maastricht kregen we met stipt de liefste reactie op onze blog tot nu toe. Omdat we allebei lichtelijk in shock waren van de inhoud, duurde de rit naar huis iets langer omdat we twee afslagen verder pas weer besefte waar we reden. Iets wat niet per se erg was, want hierdoor hadden we wat extra tijd om het binnen te laten komen voor we eindelijk thuis aan kwamen.

Het bericht in kwestie was van een vrouw een stuk hoger in ons land, die al een tijdje onze blog met enthousiasme en liefde volgde. Gedreven door wat ze las (en wat wij alleen maar kunnen beschrijven als pure goedheid) had ze de stoute schoenen aangetrokken om ons te berichten dat zij ons eventueel wilde helpen om samen een kind te krijgen. Ik denk dat iedereen nu wel snapt dat dit inderdaad genoeg reden is om de afslag bordjes ” ‘s-Hertogenbosch” voorbij te rijden.

Omdat je gelukkig maar één persoon nodig hebt om een auto te besturen, had ik mijn handen vrij om direct een mailtje terug te sturen. Een korte berichtje dat we het een super lieve reactie vonden en dat we morgen uitgebreider zouden terug reageren. Dit deels vanwege het feit dat het tegen middernacht aan liep, maar ook omdat we nog niet echt wisten hoe we hier op konden reageren. En zo hebben we de rest van de rit geen autoweg of borden meer gezien, maar zweefde we op ons roze wolkje richting huis.

De dagen er na hebben we kort gemaild en zijn we snel over gegaan op app-berichtjes. Nadat we elkaar meer en meer leerde kennen kwamen we er helaas achter dat we niet zouden uitkomen op het punt waar we hoopte samen naar toe te werken. Dat was even een flinke domper om het even net te verwoorden. Maar we mogen ons als nog wel super gelukkig noemen. Want van de andere kant van de telefoon is sinds dat de kogel door de kerk was niks dan nog meer liefde gekomen.

Hoewel het tussen ons op het gebied van kinderen helaas niets zal worden, hebben we er een heuse cheerleader bij. Ze heeft ons laten weten dat ze als nog enorm met ons mee hoopt dat er iemand op ons pad komt en op deze manier duidelijk hoopte te maken dat we met alles wat we doen echt wel mensen weten te bereiken die door verhalen zoals die van ons misschien ook die drempel over durven om ons een berichtje te sturen.

Alle die liefde heeft er voor gezorgd dat we niet met een al te harde klap ter aarde storten toen onze roze wolk verdween. Voor nu wel even met beide voeten op de grond, maar zeker omhoog kijkend op zoek naar nieuwe roze bewolking. En vanaf nu met het idee dat we niet alleen kijken, maar dat er zeker één iemand met ons mee kijkt.