Paasvreugd

Wat was het toch weer een lekker lang weekend, en wat hebben we er van genoten. De families kwamen samen, het weer zat mee, de tafel stond vol en de glazen stroomden over.

We begonnen bij de familie van Sander, daar komt de paashaas immers nog eieren verstoppen, waar de kinderen vol ongeduld wachtte tot de groep compleet was. Terwijl de volwassenen aan de koffie en de eerste borrelplank begonnen rende het grut de tuin rond in de hoop afleiding te vinden. Om de beurt werd een passend familielid van de zetel gesleurd om van hen een spelletje te verliezen. We hebben gemerkt dat kinderen hier bijzonder gehaaid in zijn en als echte roofdieren de zwakste uit de kudde weten te vissen. Zo stond ik een half uur wanhopig tegen een bal te trappen (haha, ome Chris kan echt niet voetballen), mocht Sander schaken (neeheeeee, pionnen mogen niet naar achter slaan) en werd oma met knuffels afgeleid zodat er chocolaatjes konden worden gepikt.

Toen de club na uuuuuuren voetballen (zo voelde het althans) compleet was moest iedereen naar binnen en werden eieren verstopt. Stiekem vind ik dat dus als ras-sadist altijd het leukste moment. De anticipatie op het vinden van die eieren wakkert in elk kind zo’n kwaadaardig genie aan of zo. Er worden plannetjes gesmeed om te meeste eieren te vinden, of juist de ander te saboteren zodat die in ieder geval minder eieren vindt, dealtjes gesloten en dreiging uitgesproken. Ze worden steeds gemener, steeds gekker en steeds geniepiger lijkt het wel. Halverwege het wachten verwacht je eigenlijk dat er spontaan horentjes ontspringen boven die engelenbekkies. Heerlijk. En dan gaat eindelijk die deur open, stormen alle kinderen naar buiten en hoor je de eerste ‘IK ZIE ER AL EEN, DIE IS VOOR MIJ!!!’ gevolgd door de eerste ‘HA HA IK HEB HEM LEKKER TOCH EERDER!!!’. Met alles wat ik binnen had gehoord zou ik haast verwachten dat er een oorlog zou ontstaan, maar na ter orde te worden geroepen door oma verliep de hele zoektocht zonder problemen. Het enige gegil dat te horen was kwam van Sander, die kreeg namelijk een spin in z’n nek.

Als de mandjes eenmaal vol zijn worden alle eieren uitgepakt, en dan begint dus het echte genieten; het opeten. Niet door de volwassen, nee zeker niet, elk kind let goed op dat de 5 kilo chocola in hun eigen mond verdwijnt en vooral niet in die van opa. Nee, het genieten voor de volwassenen begint daarna pas; na alle hectiek van het zoeken en het snoepen duikelen de kinderen lekker in hun suikercoma en vleien zich dan zo heerlijk op je schoot. Als je eerder horentjes verwachtte zouden er nu echt aureooltjes moeten verschijnen.

Met de zon op onze gezichten en de uitgetelde kinderen op onze schoot dacht ik even dat het niet nog beter kon. En toen drukte m’n neefje half slapen een half gesmolten ei in m’n handen. ‘Deze heb ik voor jou bewaard ome Chris. Niet tegen opa zeggen’. Nou toen smolt ik meer dan het ei zelf.