Vredig

De afgelopen week hadden we een afleiding van onze kinderwens; mijn opa overleed. Op 95 jarige leeftijd, na een heel kort ziektebed en in het bijzijn van zijn kinderen, een beter afscheid had hij niet kunnen wensen.

En een betere rouwperiode had mijn familie tot dusver ook niet kunnen wensen. Hoewel een overlijden natuurlijk altijd droevig is zien we ook de rust en vrede die opa had met het hemelen, en dat het beter was voor hem. We laten alleen weinig tranen, en als we die laten zijn er altijd wel broers/zussen/kinderen bij die een schouder kunnen bieden. Het is iets wat we als familie samen doen, ook weer iets waar we allen alleen maar vrede in kunnen vinden.

Met z’n allen op zoek naar een mooie foto voor de dienst vloog een foto voorbij met opa en de kinderen van m’n nichtje. Even maakt het gemis plaats voor jaloezie. Een kort moment vond ik het erger dat hij is gegaan zonder dat ik en Sander hem aan een achterkleinkind konden voorstellen. Dat hij nog niet had mogen gaan, dáárom. Heel egoïstisch van me, en gelukkig was het ook maar een heel kort moment. Hoewel die gevoelens geen plek hebben in het hele proces zijn ze natuurlijk wel logisch. Ons kind bestaat nog niet eens en we houden er nu al zoveel van, natuurlijk hadden we dat ook met mn opa willen delen.

Gelukkig hebben we een foto kunnen vinden waar we geen van allen steken van jaloezie kregen dus komt het goed met de dienst. En opa geloofde heilig in de hemel, dus nu hij daar is kan ie in de toekomst naar beneden kijken en vast genieten van z’n achterkleinkind, laten we ook maar vrede vinden in dat idee.