De week voor de kerst zijn we begonnen met het verhaal van Sanne met jullie te delen. Sanne is draagmoeder geweest en heeft ons in een interview daar alles over verteld. In het vorige deel hadden Sanne en de wensouders alles geregeld met de advocaat en waren ze op het punt gekomen dat ze konden beginnen met insemineren. Uiteindelijk is Sanne bevallen van een jongetje en een meisje.
Tijdens de zwangerschap voelde het voor Sanne heel anders dan wanneer ze zwanger was voor haar eigen zoontje. Omdat ze in de periode daarvoor alles continu met de wensouders had besproken en het zo gepland was, voelde het ook alsof ze zwanger was met een kind voor hen. Dit nam niet weg dat ze nog steeds een band opbouwde in de maanden dat ze zwanger was. De zwangerschapsklachten zoals vermoeidheid en misselijkheid waren wel hetzelfde, maar gelukkig had ze steun van de wensouders die soms op haar zoontje konden passen, zorgde voor eten en te helpen rondom het huis.
Sanne gaf aan dat elk stel de periode na de geboorte anders heeft afgesproken. Zo kent ze iemand die om de zoveel weken oppast, maar ook stellen die elkaar maar eens in het jaar zien. Hier is geen goed of fout in, maar het is wel iets wat al ver van tevoren moet worden afgesproken. Zelf had ze het voor de zwangerschap al opgeschreven en besproken, maar zijn hier nog dingen in veranderd toen ze eenmaal zwanger was. Net als alles in de tijd daarvoor werd hier gelukkig ruimte voor gemaakt en is alles met z’n drieën open besproken.
Dat er zo’n openheid was tussen de drie was erg belangrijk voor Sanne. Hierdoor voelde Sanne zich ook niet bezwaard om vaker langs te willen komen of te benoemen dat ze de moeder van de kleine was. In het begin voelde dat soms moeilijk, omdat ze bang was het idee te geven dat ze misschien spijt zou hebben, maar ook dat gevoel viel gelukkig snel weg. Ze gaf duidelijk aan dat ze altijd de moeder zal blijven, maar niet de ouder die haar zal opvoeden. Dat zijn de wensouders.
Sanne is thuis bevallen en de wensouders waren daarbij. Ze hadden ook samen een bevalcursus gedaan, dus de mannen wisten een beetje wat ze konden verwachten. De verloskundige was er natuurlijk ook, en de beste vriendin van Sanne. Ze vond het fijn om die erbij te hebben voor morele steun. Als laatste was er ook een geboortefotograaf aanwezig. Ze vonden het belangrijk dat er mooie foto’s werden gemaakt van de bevalling zodat het heel duidelijk te zien was hoe het kindje ter wereld kwam en dat ze het echt samen deden.
Het kindje is eerst bij Sanne op de borst gelegd waar ze het ook heeft aangelegd. Pas toen Sanne er aan toe was, ongeveer anderhalf uur later, heeft ze het kindje aan de wensouders overgedragen. Dit was echt een prachtig moment, zei ze daarover. Het was ook wel een beetje emotioneel, ze heeft wel even gehuild, maar dit was meer omdat ze zag hoe gelukkig de vaders waren. En het overdragen was ook vooral symbolisch want toen de kleine honger had, kreeg ze hem weer terug om te voeden. De kraamweek brachten ze samen door, in het huis van de wensouders
Toen Sanne na de kraamweek aangaf dat ze klaar was om weer naar huis te gaan is van tevoren besproken hoe vaak ze elkaar gedurende haar verlof nog zouden zien. De momenten dat ze thuis was gingen grotendeels goed, maar ook de paar mindere momenten kon ze gelukkig delen met de wensouders.
Als laatste vraag wilde we van Sanne weten of ze nog tips had voor vrouwen die het eventueel overwegen om zelf draagmoeder voor iemand te worden. Ze raadt vooral aan om alles van tevoren goed te bespreken en hier de tijd voor te nemen. Niet alleen met elkaar, maar ook met een kinderwens coach en een familierecht advocaat. Ook al ben je “verliefd” op elkaar en heb je een goede klik, is het belangrijk om voor iedereen alles duidelijk te hebben. De dingen die volgens haar vaak vergeten worden om goed door te bespreken zijn alle dingen waar de draagmoeder in aanloop naar een zwangerschap al rekening mee moet houden en wat er allemaal in de maanden na de zwangerschap nog gebeurt zoals de hele periode van ontzwangeren.
Sanne wilde ook meegeven dat het soms moeilijk kan voelen om tegen anderen te zeggen dat de zwangerschap zwaar is of dat je last van klachten hebt. Zelf liep ze er dan tegenaan dat mensen opmerkingen gaven zoals “Tja… jij wilde nog een keer zwanger zijn” en “zie je wel”. Opmerkingen die ze toen ze zwanger was van haar eigen kind nooit had. Ze hoopt dat mensen hier in de toekomst toch anders op zullen reageren.
Als wensouders in spé was het voor ons super interessant en hebben we veel geleerd door van iemand zoals Sanne te horen hoe het voor haar was om dit allemaal te ervaren. Het heeft ons nog eens extra doen inzien hoe bijzonder maar ook hoe pittig het voor iemand is om zoiets fantastisch voor iemand te willen doen. We willen Sanne dan ook heel erg bedanken dat ze dit allemaal met ons wilde delen en nemen alles wat we hebben geleerd zeker mee als wij ooit iemand tegen mogen komen.
De weg naar de wens 