Hij komt, hij komt

Ja dames en heren, het is weer zo ver; de Sint is in het land! Het grootste kinderfeest van het jaar, overal kinderen in te schattige pieten-pakjes die staan te stuiteren van de kilo’s suiker die ze binnenschrokken uit angst dat een broertje of zusje (of papa en mama) meer eet dan zij. En als zo’n vals keeltje dan ook nog mierzoet sinterklaasliedjes door een winkel loopt te zingen… je weet dat je kinderwens groot is als je zelfs daarvan klapperende eierstokken krijgt.

Dit jaar, voor de tweede keer op een rij, mogen de neefjes en het nichtje het eerste schoentje bij ons zetten. En dat gebeurd natuurlijk niet zomaar! Elke ervaren schoenvuller weet dat het vullen slechts een klein deel van de fantasie is.

Een fantasie die een week eerder al begint; het Sinterklaasjournaal begint weer. Vorig jaar werden we ondervraagd door de kinderen alsof het een proefwerk was waar we niet voor hadden gestudeerd, dat zou ons dit jaar niet weer gebeuren! Braaf zaten we elke avond voor de buis, proberen te onthouden welke Piet wat deed, wat het probleem die dag was en nog belangrijker; om welk slecht grapje we schoen-zet-dag veel te hard zouden moeten lachen.

Dan het probleem van de cadeautjes. Wij, als ooms, hebben de luxe dat we het kopen er van aan papa en mama kunnen overlaten. Je zou zeggen dat het grootste probleem daarmee is opgelost. FOUT! Drie kinderen, op suikersnelheid, vormen de beste zoekpartij ter wereld. Niet omdat ze iets willen vinden, de cadeautjes liggen immers bij Sinterklaas. Nee, gewoon omdat ze gewoon geen concentratieboog hebben. Nog voordat hun jas op de kapstok hangt hebben ze al de switch gepakt/een beker ranja op/een broodje appelstroop tegen de muur geplakt/de kattenbrokken in hun wangen gepropt. En terwijl ze dat voor elkaar kregen natuurlijk 15 lades en 7 deuren open getrokken en de schoenvulling nét niet gevonden. Hoe ze in de kruipruimte zijn gekomen blijft elke keer een raadsel.

Gelukkig heb je na drie keer laten vallen dat Sinterklaas weer in het land is en dus nóg beter kan kijken of je lief of stout bent de rest van de avond de drie liefste kinderen ter wereld op de bank. Tot het dramatische moment dat de jongste moet gaan slapen en dus het schoentje gezet dient te worden. Dit is namelijk een vast ritueel wat per gezin verschilt. Ik had nog nooit van een pietenpilsje gehoord en tekeningen voor Sinterklaas werden volgens mijn papa en mama door de postbode gehaald. Hier wordt het halve Louvre in zo’n schoentje geramd en moet er een peen ter grote van een kleine boom klaarliggen.

En dan moet er nog gezongen worden, meerdere obstakels steken hun kop hier op. Allereerst het feit dat sinds onze jeugd het Sinterklaasfeest wat veranderingen heeft ondergaan en onze Sinterklaas liedjes oud en achterhaald zijn. Naïef zette we een playlistje op ter ondersteuning, ik denk dat we misschien drie woorden mee konden zingen. En dan staren ze naar je alsof je op het podium van Idols staat of zo, de kleine critici.

Maar goed, prima, dan zingen we niet mee, kunnen zij los gaan. Dachten we. bleken we op nog meer problemen te stuiten. Want de oudste geloofd niet meer en weigerde te zingen. De middelste is eigenlijk veel te verlegen stoer om mee te zingen. En de jongste vindt het eigenlijk veel leuker om verstoppertje te spelen. Dus je gaat onderhandelen en dreigen (luister, we zijn hun ooms, we hoeven niet pedagogisch verantwoord te zijn, we horen ze te verpesten). De jongste zong mee in ruil voor een extra verhaaltje voor het slapen gaan, mooi, die is makkelijk en snel tevreden. De middelste durfde wel een beetje mee te fluisteren als ik mee zou zingen. ‘Ha ha, jij kan echt niet zingen ome Chris’ is de dank die ik kreeg. De oudste gaf pas in nadat we duidelijk maakte dat “Sinterklaas” echt geen cadeaus gaf aan zij die niet zongen. Tenminste, pas toen hij bedacht dat zijn lieve ooms genoeg sadistische trekjes vertoonde om daadwerkelijk zijn schoen leeg te kunnen laten…

Eenmaal alles overleefd en de kinderen op bed gelegd konden we het welverdiende pietenpilsje nuttigen. En natuurlijk het schoentafereel klaarzetten. We strooide snoep, vulde schoenen, stuurde de jongste voor een tweede keer naar bed, en bereidde ons voor op een nacht kinderen terug naar bed sturen. En dat alles om in de ochtend een half uur de meest gelukkige kinderen ooit te hebben. De heren waren blij met de Pokemonkaarten en de jongste had binnen een kwartier de helft van haar kleurboek alweer vol. Niet veel later werd er weer ruzie gemaakt om de switch en op de muur gekleurd.

Twee super leuke dagen, we hebben genoten. Alleen moeten we volgend jaar blijkbaar toch harder zingen. Onze schoenen waren allebei leeg, terwijl we toch echt duidelijk een draagmoeder op ons verlanglijstje hadden gezet.