Afgelopen weekend was het eindelijk zo ver. We moesten er drie lockdowns op wachten sinds we hier kwamen wonen, maar eindelijk was er voldoende vrijheid en goed weer om een straatfeest te organiseren. Hoewel we door de hoekligging van ons huis volgens de gemeente officieel in een andere straat liggen waren we als nog van harte welkom. Fijn om te horen dat niet alleen de verdwaalde pizza en postNL bezorgers vonden dat we eigenijk meer bij deze straat hoorde.
Vanuit ons slaapkamerraam zagen we in de ochtend al een groot springkussen ontvouwen. Vanuit alle huizen kwamen stoelen, tafels, hapjes, drankjes en spelende kinderen en al snel stond iedereen gezellig met elkaar te kletsen. Ik stootte Chris aan en kreeg een bevestigende knik terug. Dit was een van de redenen waarom we een aantal jaar geleden waren verhuisd.
Hoewel ons appartement hiervoor (gelukkig) op terug-rol afstand van de kroegen lag en we ons er meer dan thuis voelde, merkte we beiden dat het tijd werd om iets anders te zoeken. Meer slaapkamers, meer verdiepingen, meer huisje, boompje, beestje. Vooral ook omdat we in die tijd serieuzer begonnen te praten over het idee van een eigen kleine hummeltje. Nu 2,5 jaar later kunnen we met trots zeggen dat we een groot deel van dat lijstje kunnen afvinken. Een huisje waar we ons thuis voelen, een appelboompje die sinds dit jaar ook echt appels geeft en een dikke rode kater die de rol van “beestje” speelt.
Ook de buurt zelf was een grote plus toen we de keuze maakte om hier neer te willen strijken. Veel mogelijkheid voor kinderen om te spelen, veel groen om tegenaan te kijken en veel jonge gezinnen met kinderen. Dat laatste was even spannend met het straatfeest, omdat je toch even twijfelt of je wel mee kan praten. Gelukkig was iedereen niets anders dan vriendelijk en alleen maar enthousiast en geïnteresseerd in onze kinderwens en hadden we meer dan genoeg dingen om met z’n allen tot laat in de avond door te kletsen.
Erg blij en gelukkig rolde we daarom helemaal aan het einde van de dag na flink wat drankjes en veel geklets terug vanaf het huis van de buren naar dat van ons zelf. Stiekem toch wat korter rollen dan vanuit de kroeg.
De weg naar de wens 